Krwawnik – kiedy zbierać i jak suszyć tę roślinę?

Krwawnik pospolity (Achillea millefolium) zbiera się od późnej wiosny do wczesnej jesieni, zwykle od kwietnia do października. Kwiatostany najlepiej ścinać w pełni kwitnienia, najczęściej w lipcu i sierpniu, podczas suchego dnia, gdy zniknie poranna rosa.

Kiedy zbierać poszczególne części krwawnika?

Termin zbioru zależy od tego, którą część rośliny chcesz pozyskać. Młode liście pojawiają się wcześniej i można zbierać je przed kwitnieniem. Kwiatostany ścina się dopiero wtedy, gdy większość koszyczków jest już rozwinięta, ale roślina nadal wygląda świeżo.

Podane miesiące są orientacyjne, ponieważ kwitnienie może zaczynać się wcześniej lub później zależnie od regionu i pogody. Najważniejsza pozostaje faza rozwoju rośliny. Zbyt młode kwiatostany nie są jeszcze w pełni rozwinięte, a przekwitłe mogą mieć gorszą jakość jako surowiec.

Jak poprawnie zbierać krwawnik?

Do zbioru wybierz zdrowe, dobrze rozwinięte rośliny. Nie wyrywaj ich z korzeniami. Ścinanie ogranicza uszkodzenia stanowiska i pozwala roślinie odrosnąć.

Technika zbioru krok po kroku wygląda następująco:

1. Wybierz suchy dzień i poczekaj, aż rosa całkowicie wyschnie.
2. Odetnij nożyczkami lub sekatorem górną, miękką część pędu.
3. Zostaw dolne, twarde i zdrewniałe fragmenty łodyg, ponieważ są mniej przydatne do suszenia.
4. Umieść surowiec luźno w koszyku lub torbie lnianej i jak najszybciej przenieś go do suszenia.

Przy zbiorze kwiatostanów ścinaj pęd kilka do kilkunastu centymetrów poniżej ich skupienia, tak aby pozyskać kwiaty z delikatną częścią łodygi i liśćmi. Nie ma potrzeby zbierania całej, długiej łodygi. Zbyt grube fragmenty zatrzymują więcej wilgoci i wolniej wysychają.

Na łąkę przyda się niewielki zestaw wyposażenia:

• Nożyczki lub sekator do równego ścinania pędów.
• Koszyk wiklinowy albo torba lniana zapewniające dostęp powietrza.
• Rękawice, jeśli masz wrażliwą skórę lub zbierasz większą ilość roślin.
• Przewiewna odzież i zakryte obuwie przydatne podczas pracy na łące lub w wysokiej trawie.

Na co uważać podczas zbioru?

Nie zbieraj krwawnika przy ruchliwych drogach, torach, wysypiskach ani na terenach, które mogą być opryskiwane. Roślina rosnąca na polu uprawnym lub bezpośrednio przy nim może mieć kontakt ze środkami ochrony roślin. Wybierz oddaloną od źródeł zanieczyszczeń łąkę, nieużytek albo własny ogród, jeśli masz pewność, że nie stosowano tam chemicznych preparatów.

Surowiec powinien być czysty, suchy i wolny od owadów, pleśni oraz uszkodzonych fragmentów. Nie myj go bez potrzeby, ponieważ dodatkowa wilgoć utrudnia suszenie. Jeśli rośliny są zakurzone lub zabrudzone, lepiej zrezygnować ze zbioru w tym miejscu.

Wilgoć ma duże znaczenie dla jakości suszu. Krwawnik zebrany po deszczu albo z rosą może zaparzyć się w pojemniku, a następnie zacząć pleśnieć. Dlatego wybierz słoneczny, bezdeszczowy dzień. Najlepiej zbierać po wyschnięciu rosy, gdy roślina nie jest jeszcze przegrzana przez silne, popołudniowe słońce.

Nie wkładaj świeżego krwawnika do foliowej reklamówki. Brak przepływu powietrza sprzyja skraplaniu wilgoci, gniciu i rozwojowi pleśni.

Krwawnik zawiera tujon, dlatego nie należy traktować samodzielnie zebranego surowca jako całkowicie obojętnego. Przy planowanym spożyciu zachowaj umiar, a w ciąży, podczas karmienia piersią, przy uczuleniu na rośliny z rodziny astrowatych lub przy stałym przyjmowaniu leków skonsultuj użycie z lekarzem albo farmaceutą.

Jak suszyć krwawnik?

Po powrocie rozłóż roślinę cienką warstwą na sicie, papierze lub czystej tkaninie. Możesz też przygotować małe, luźne pęczki. Miejsce suszenia powinno być zacienione, suche i przewiewne. Bezpośrednie słońce może pogorszyć kolor oraz aromat surowca.

Podczas suszenia trzymaj się kilku zasad:

• Utrzymuj temperaturę nie wyższą niż 35°C, aby ograniczyć utratę olejków eterycznych.
• Zapewnij stały przepływ powietrza i nie układaj roślin w grubą warstwę.
• Nie przykrywaj świeżego surowca folią ani nie susz go w zamkniętym pojemniku.
• Przechowuj całkowicie wysuszony krwawnik w suchym, ciemnym miejscu, najlepiej w papierowym opakowaniu, lnianym woreczku lub szczelnym słoiku.

Gotowy susz powinien być kruchy, bez wyczuwalnej wilgoci i zapachu stęchlizny. Jeśli po zamknięciu pojawi się skroplona para albo surowiec zmięknie, trzeba go ponownie dosuszyć.